W lesie naturalnym cechą charakterystyczną jest jego warstwowa budowa. Poszczególne gatunki z tej wielkiej zbiorowości, jaką jest las, muszą nieustannie dążyć do zapewnienia swojego własnego miejsca w ekosystemie. Występowanie poszczególnych warstw spowodowane jest ciągłą biologiczną walką o dostęp do światła wszystkich występujących w tym zbiorowisku roślin. Kolejnym czynnikiem jest stworzenie odpowiedniej przestrzeni do rozwoju korzeniom, liściom, kwiatom, owocom. Duże znaczenie ma także dostęp do substancji znajdujących się w glebie. Różnie przedstawia się budowa warstwowa lasu w różnych strefach klimatycznych. Lasy tropikalne z wiecznie zielonymi drzewami powodują duże zacienienie podłoża, toteż wewnątrz panuje stały półmrok. Korony drzew są najsilniej rozwinięte, a warstwa najniższego piętra jest słabiej rozwinięta. Liany i epifity, które w zdecydowanej większości tworzą podłoże, dla większego dostępu do światła posługują się wysokimi drzewami służącymi im za podpory. Klimat umiarkowany to przewaga drzew zrzucających liście na zimę. Występująca okresowo bezlistność drzew sprzyja rytmicznemu dostępowi oświetlenia do najniższych partii lasu, a w związku z tym rozwojowi roślin najniżej występujących. Wiele tych roślin to rośliny cieniolubne, przystosowane do rozwoju w warunkach niepełnego oświetlenia. Charakterystyczną cechą lasów naszej strefy umiarkowanej jest budowa warstwowa składająca się ze ściółki, runa leśnego, podszytu i warstwy drzew.