Ściółka jest najniżej położoną warstwą lasu. Leży bezpośrednio na glebie. Ściółka powstaje z obumarłych i rozkładających się grzybów, opadłych liści, igieł, gałęzi, nasion i owoców z drzew i krzewów. Tworzą ją także różne inne elementy, np. ptasie pióra, kawałki sierści zwierząt lub ich odchody. Na skutek działania czynników klimatycznych w ściółce występuje ich rozkład. Przebiega w niej również cykl biogeochemiczny lasu. W wyniku rozkładu wszystkich elementów ściółki powstaje gleba zwana próchnicą, do jej tworzenia przyczyniają się w dużym stopniu różne organizmy w niej żyjące. Występują tam liczne bakterie, porosty, rozwijają się grzybnie, mają swoje siedziby mrówki, chrząszcze, myszy, nornice, ryjówki. Rozkładająca się i przerobiona ściółka jest systematycznie włączana do występującej pod nią gleby, stale ją użyźniając. Ściółka jest doskonałym schronieniem dla wielu leśnych zwierząt. Mieszkają tam jaszczurki, ślimaki, żaby, krety, jeże i dżdżownice. Często występują także małe ssaki oraz mają swoje gniazda ptaki, np. kosy. Wszystkie zwierzęta żyjące w ściółce i znajdującej się pod nią glebie mają bardzo duży wpływ na całokształt zbiorowiska leśnego. Ich niezwykle pożyteczna rola polega na tym, że swoją działalnością, drążeniem tuneli, spulchnianiem ziemi, powodują jej ciągłe przemieszczanie się i przenoszenie dotlenionych warstw gleby do warstw głębiej położonych.